Rozdział 14.

                Siedząc po turecku na krześle w kuchni zajadając płatki śniadaniowe miałam bezpośredni widok na duży telewizor, który znajdował się w salonie. Pakując kolejną łyżkę do buzi w telewizorze odezwał się facet z ważnym komunikatem

„ Dzisiaj około godziny 10 nad ranem pomiędzy ulicami 21 a 22 doszło do strzelaniny. Nie wiadomo czy są jakieś ofiary, lecz jest 5 osób rannych. Strzelanina miała miejsce w barze mlecznym. Więcej informacji przekażemy państwu jak będziemy coś wiedzieć.”

Matko kochana.-pomyślałam. Zakrztusiłam się płatkami. Kilka minut trwało zanim się ,,odetkalam” z zakrztuszonych płatków. Pierwsze co to szybko pobiegłam na górę poszukać telefonu aby zadzwonić do moich rodziców. Po drodze omijając co drugi schodek potykałam się z zdenerwowania. Wparowałam do pokoju w pośpiechu szukając telefonu w ciuchach które były rozrzucone po całym pokoju. Po 3 minutach znalazłam telefon który leżał w kredensie i zaczął dzwonić.

-hallo-spytałam nie patrząc na wyświetlacz kto dzwoni

-Cześć skarbie, jak tam.?

-Harry ja do ciebie oddzwonię za kilka minut-rozłączyłam.

W pośpiechu wykręciłam numer do moich rodziców, dokładnie do mamy. Wpisując pomyliłam się kilka razy. Ręce strasznie się mi się trzęsły. Pomiędzy ulicami 21 a 22 mieszkali moi rodzice. Bałam się najgorszego.

Dzwoniłam 4 razy za żadnym razem nikt nie odebrał, bałam się coraz bardziej. Postanowiłam do nich pojechać. Harry dzwonił do mnie po kilka razy a ja nie odebrałam bo nie potrafiłam teraz z nim rozmawiać, po prostu nie byłam w stanie. Jadąc taksówką wszędzie widziałam policje, karetki.

-mamo, tato -spytałam na jednym wdechu wbiegając do mieszkania tak szybko, że omal się nie przewróciłam

-tak kochanie.??-usłyszałam głos mamy, która podeszła do mnie z dużego pokoju.-co się dzieje.??

W pośpiechu ja przytuliłam nie wiele myśląc- tak dobrze, ze nic ci nie jest. Tak się bałam.

-ale czemu by mi się coś miało stać

-bbo bbo-próbowałam opanować zdenerwowany głos- była ta strzelanina i się tak bałam, a ty jeszcze nie odbierałaś telefonu

-kochanie możesz być spokojna wszystko jest dobrze-przytuliła mnie do siebie i pogłaskała po głowie i powiedziała, że mnie kocha swoim matczynym głosem.

***

- hej kochanie przepraszam- zadzwoniłam do Harr’ego będąc już w domu na spokojnie. Tu wyjaśniłam mu wszystko.

-to dobrze bardzo się martwiłem.-powiedział swoim opiekuńczym głosem.

Rozmawialiśmy jeszcze kilkanaście minut. Był wtorek 15:30. Do pokoju weszła Domi

-hej, ej wiesz, ze za 30 minut przychodzi Merry.?

Szlak by to-pomyślałam i pobiegłam na górę się przebrać.

Dzwonek do drzwi, zleciałam na dół. Próbowałam opanować zdenerwowanie które we mnie tkwiło i to, że na głowie miałam tyle problemów. Chłopaków jeszcze nie było i wracają dopiero w sobotę.

-hej.- powiedziała Merry głosem beztroskim. Widać było po niej, że bardzo żałuje-mogę?

-tak tak..-otworzyłam jej drzwi.

Usiadłyśmy w salonie przez kilka minut w ciszy. Byłysmy samie nie chciała by Domi była przy tej rozmowie, nie odezwała się więc ja musiałam zrobić pierwszy krok.

-dlaczego to zrobiłaś-zapytałam się jej wpatrując się w okno.-wiesz jak Liam cierpi.??

-zakochałam się-patrzyła cały czas w podłogę.

Opowiedziała mi całą historię. Powiedziała mi, że się zakochała, to była ślepa miłość, nie wiedziała co robi. Teraz Jackson-bo tak się nazywał ten chłopak-ją zostawił

-zaraz zaraz, czekaj to nie jest ten z 3 klasy.?-spytałam

-tak ten-odpowiedziała z głową spuszczoną w dół.

-on.?-chciało mi się śmiać- dla niego zostawiłaś Liama.?? Przecież dobrze wiesz , że to podrywacz… wiesz jaki on jest-wykrzyczałam jej to.

-no tak może i tak, ale dobrze sama wiesz, że miłość jest ślepa i głucha-odparła

-i co teraz chcesz zrobić.?

-chcę wrócić do Liama.

Cooo.? Ona sobie chyba żartuje najpierw do zostawiła jak nie wiadomo kogo nie dawała znaku życia, a teraz po prostu chce wrócić

-Aha-powiedziałam jej, musiałam być z nią szczera- nie wiem jak Liam, musisz z nim pogadać, ale wątpię aby ci przebaczył bo dobrze wiesz jaki on jest uczuciowy- tu przełknęłam ślinę i wzięłam głęboki oddech, ale jeżeli chodzi o mnie to wiedz, ze ci już nie zaufam.

Po tych słowach wstała i się pożegnała, do czego dodała, ze dziękuje mi za szczerość, ale ona się tak łatwo nie podda.

***

-to co kino, łyżwy kawiarnia-zapytała Domi- jesteśmy w cenrum miasta więc decyduj.

-hmm-pomyślałam-chodź do kawiarni.

-mam ochotę na jakiejś %-zaśmiała się

-no okej, dla ciebie zrobię wyjątek.

Weszłyśmy do kawiarni. Byłam tam pierwszy raz więc nie widziałam jak tam jest . Stało tam bardzo dużo stolików, jeden był zajęty przez kilku chłopaków, którzy bardzo głośno krzyczeli bo oglądali mecz.

-zajmujemy tamten stolik- pokazałam palcem na miejsce pod oknem.- to co ty czy ja idziesz zamówić.

-ja pójdę-Domi poszła i zamówiła.

Po kilku minutach przyszedł kelner z dwoma drinkami. Z Domi nie widziałyśmy końca piłyśmy i piłyśmy. Byłyśmy w końcu przy końcówce, bo czułam, że więcej nie mogę.

-Domi zostaw to-zabrałam jej butelkę-starczy na dzisiaj.

***

-Boże gdzie ja jestem-spytałam-ała moja głowa.

Rozejrzałam się po okolicy. Byłam w bardzo dziwnym miejscu. Spojrzałam na wyświetlacz telefonu 14 nieodebranych połączeń od Harr’ego. Jezu co się dzieje i gdzie ja jestem.

Godzina: 11.06

Pomieszczenie było ciemne z jednym oknem i stolikiem. Naprzeciwko mnie siedziała Domi już wstała

-gdzie my jesteśmy.?-zapytałam

-na izbie wytrzeźwień moja miła-powiedziała Domi która była w nie lepszym stanie niż ja.

-cooo.?

-tak to-powiedziala ostrym tonem- a najgorsze jest to, że nie odbierałyśmy od chłopaków oni nie odbierają od nas, pewnie się teraz martwią a na dokładkę za drzwiami stoją twoi rodzice

-o matko kochana, kłopoty nadciągają.

-no, a co będzie jak zadzwonią do moich .??

-nie nie zadzwonią obiecuje ci to-przytuliłam przyjaciółkę- a pamiętasz co kolwiek z wczoraj.?

-tak tyle, że podrywałaś jakiegoś chłopaka i masz od niego numer telefonu, tyle wiem, nie źle musiałyśmy być zlane.

Po wyjścu czekali na mnie moi rodzice i policjant

-i co młoda damo.?-spytał tata

-eeee nic po prostu jestem dorosła-próbowałam go udobruchać.

-porozmawiamy w domu. A one proszę pana- skierował się do policjanta- spowodowały coś.?

-nie na szczęście nie, ale proszę je zabrać do domu.

I z Domi wyszłyśmy z izby jadąc do domu w aucie moich rodziów, najgorsze co mogło być.

***2 godziny później***

-dobra udajmy, że się nic nie stało… zapominamy, i nie dzwonimy do rodzicow Domi, ale jeżeli jeszcze raz nam cos takiego wykręcicie, tooo.

-nie musisz kończyć- przykryłam mu usta ręką. Dzięki-obie z przyjaciółką się na niego powiesiłyśmy.

-poszli w końcu-zamknęłam drzwi.-i co teraz.??

-chłopcy są wkurzeni.

- i o wszystkim wiemy, Carolino..-powiedział Harry z Lou wychodząc z zza rogu kuchni patrząc złowrogim wzrokiem .

okej jest kolejny rozdział :P dzieki za tyle odpowiedzi w ankiecie ;PP kocham was <3. mam pomysł na dalej ;PPP okej zostawiajcie kometarze miło mi dziekuje ;**